zwaarste - del Toro - dan konden we later lekker chillen bij de Blue Falls. Een goed advies slaan wij niet in de wind dus vol goede moed begonnen we aan de trail. Het was heerlijk weer, de zon kwam er af en toe weer eens bij een het was zo'n 21 graden. Prima wandelweer! De eerste 500 meter gingen vrij vlak met een aantal indrukwekkende uitzichtpunten op de hoge waterval! Maar toen begon het echte werk. Ik heb ze niet geteld maar zo'n 400 treden moesten we naar beneden. Het laat zich raden dat dat vrij gemakkelijk ging. We waren al vrij snel beneden. Jullie kennen het riedeltje inmiddels: ik parkeer m'n achterste op een steen en Michel gaat foto's schieten. Hier beneden was het goed toeven

met de mist van de waterval. Toch is het zicht niet per sé mooier dan van boven. Achteraf hadden we beter wat energie kunnen sparen voor de Blue Falls. Want het was een behoorlijk pittige klim naar boven. Tjonge, jonge dat kostte wat zweet. Het is vergelijkbaar met zo'n 30x de trap thuis op gaan, en die treden hebben dan ook nog een gelijke afstand. Hier moest je af en toe grote stappen zetten. Maar we hebben het toch maar mooi gedaan. We liepen ook de trail door de tuin maar die hadden we beter kunnen skippen, we moesten soms rennen om van die steekvliegen af te komen. Om 12 uur waren we weer boven en klaar voor de Blue Falls. We besloten meteen door te gaan want de zon begon