Rond half acht wilden we aanschuiven voor het ontbijt. Wij waren niet de
enigen met dat idee. Het was volle bak. Heel veel stelde het ook allemaal
niet voor, wat brood om te toasten en wafels. We hielden het maar bij brood
want de wachtrij voor de wafels was indrukwekkend. Na een kwartiertje kregen
we toch kans op een wafel want een grote groep jeugd moest blijkbaar binnen
een minuut vertrekken van hun leider. Het is hier verder een prima hotel,
zeker voor de prijs die we betaalden. Rond acht uur wilden we wegrijden maar
dat ging zomaar niet, de ruiten zaten dichtgevroren. We zagen dat de
benzineprijs hier prima was dus gooiden we de tank
we toch kans op een wafel want een grote groep jeugd moest blijkbaar binnen
een minuut vertrekken van hun leider. Het is hier verder een prima hotel,
zeker voor de prijs die we betaalden. Rond acht uur wilden we wegrijden maar
dat ging zomaar niet, de ruiten zaten dichtgevroren. We zagen dat de
benzineprijs hier prima was dus gooiden we de tank
nog maar eens vol. Ik snap echt niet waarom mensen 1 kilometer verderop
ruim een dollar meer betalen per gallon. Zo'n pomp zou in mijn beleving
toch geen bestaansrecht kunnen hebben. Maar goed, blijkbaar werkt het
hier anders. Toen ook dat opgelost was vertrokken we richting Grand
Canyon. Dat is vanuit Williams zo'n uurtje rijden. Toen wij in een ver
verleden - in 1991 - hier voor het eerst reden snapten we er niks van.
We waren toen het Grand Canyon park al binnengereden en zagen
helemaal niks. Het gevoel dat we toen hadden toen
we ineens dat enorme
gat voor ons zagen vergeet ik nooit meer. Het is nu de vijfde keer dat
we dit
we ineens dat enorme
gat voor ons zagen vergeet ik nooit meer. Het is nu de vijfde keer dat
we dit 
