van in mijn maag. Overal rotzooi, kapotte woningen, bergen puin, gewoon leegtes waar ooit een huis gestaan heeft en trailers waar mensen tijdelijk wonen. We draaiden een zijstraatje in en konden onze ogen niet geloven. We knipten wat foto's en voelden ons wel ramptoeristen zo. We waren toe aan een lunch maar vonden het niet echt gepast om hier op het strand te gaan zitten. Er waren overigens wel mensen maar lang niet zoveel als eerder. Het leven gaat hier ook gewoon door maar voor ons voelde dat toch niet goed. Onder de indruk reden we verder en waren blij dat langzamerhand de bossen weer wat minder omgevallen bomen vertoonden. Ik had al gemopperd dat mijn reserveringen voor wat State Parks hier gecanceld waren maar dat het zo'n oorlogsgebied geworden was had ik niet verwacht. Ik